Dagboek: Donderdag 24 t/m zondag 27 juli: Afscheid???
Donderdag was een echte vakantiedag. Na het pannenkoekenontbijt vertrokken we met een bootje richting de Caribische Zee (het plaatsje Livingstone). Grappig, dan zie je opeens diepzwarte negers en kom je in andere sferen. Door een mangrovebos gevaren, pelikanen ontmoet, in een zwavelbadje pootje gebaad, en in poeltjes met watervalletjes gezwommen. De terugweg was heftig. Het tij zweepte de golven op en het kleine bootje waarin wij voeren, ging heftig te keer. Ik werd bijna gelanceerd. Bont en blauw, maar slap van het lachen arriveerden we om 16h00 weer in het hotel. De twee zieke reisgenoten die in het hotel waren gebleven, voelden zich inmiddels ook weer iets beter. Alleen toen was het opeens Marcel die een sprintje moest trekken naar het toilet.
Vrijdag op tijd opgestaan voor de terugweg naar Antigua. Nu ook ik met een borrelend buikje en dan heb ik het niet over de wijn. Gelukkig bleef het daarbij. Onderweg werden we nog even getrakteerd op een staaltje Guatemalteekse corruptie. Ons busje werd aangehouden door 5 agenten. Het leek een onschuldige controle van papieren van de chauffeur, maar het duurde wel erg lang. Agenten verdienen slecht en denken dan de bestuurder van een busje met rijke westerlingen te kunnen "plukken". Door een subtiel charmeoffensief van Josan ging het feestje niet door, maar je houdt er wel een nare smaak in je mond aan over. Rond 16h00 arriveerden we in Antigua en het voelde voor velen als thuiskomen. Grappig, hoe snel dat gaat. Sommige mensen zijn nog even gaan kijken bij ‘hun’ huisje, als dat vorige week nog niet helemaal af was. Marcel wilde nog een keer naar de kapper gaan, maar hield dat toch maar voor gezien. Zelf ben ik met 3 meiden de markt onveilig gaan maken voor de laatste cadeautjes.
En dan het laatste avondmaal. Van ballonnen en een regenponcho hebben we een man gemaakt: Henk. Henk was altijd ziek en behoeft verzorging. We hebben hem aan Josan gegeven, zodat ze tenminste nog één zieke had om voor te zorgen. Anders wordt het zo stil opeens. En wat heel bijzonder was: sinds lange tijd zaten we weer met z’n allen aan tafel (OK, 4 aten tomatenbouillon, maar toch).
De volgende ochtend vertrokken we naar het vliegtuig en hebben we afscheid genomen van Josan. Maar voor hoelang? Zoals het er nu naar uitziet, gaan Marcel en ik in februari terug, maar dan naar Quetzaltenango (Xela) in het westen van Guatemala; daar woont Josan. Marcel gaat twee weken Spaans leren en ik ga in een schooltje werken (en 1 week Spaans erbij doen). Wie heeft er zin om met ons mee te gaan???
Het mag duidelijk zijn dat het een geweldige vakantie was. De laatste week was leuk, maar de eerste twee waren echt fantastisch!!! Ik kan niet uitleggen hoe leuk het is om samen met mensen uit het land iets op te bouwen. Het is niet zozeer het concrete werk dat je uitvoert, maar zoals een van de moeders uit de hogar tegen mij zei: “Het belangrijkste is dat jullie de kinderen hebben laten zien dat er altijd mensen zijn die bereid zijn om je te helpen. Dat er naast God ook aardse wezens zijn waarop je kunt rekenen.” En dat dat zó leuk kan zijn, dat dat voor ons vakantie is: héérlijk!
|
Beoordeel dit bericht:
(1 beoordelingen)
|
Reacties
Er zijn geen reacties