Dagboek: Di 22 & wo 23 juli: Flores & Tikal
Amsterdam, Nederland
Dinsdag 22 jullie mochten we tot 7h45 uitslapen. Het was opnieuw zeer mooi weer. Lekker ontbeten in het horrenhok en toen terug met het bootje richting bus. Doorgereden naar Flores, het eerste hotel met airco. Ook best ´ns lekker. Geluncht, gewandeld, geïnternet. Ik schreef toen nog dat iedereen weer beter was, maar helaas had het heersende virus toch weer toegeslagen en was er opnieuw een reisgenoot uitgeschakeld. Josan heeft nog nooit zoveel zieken gehad in een groep: 10 van de 12. Alleen Wendy en ik waren nog niet geveld. Vroeg naar bed, want de volgende ochtend stond de wekker op 4h30. We wilden zo vroeg mogelijk in het Nationale Park Tikal aankomen (550 km², waarvan 16 km² begaanbaar), hét Mayacomplex van Guatemala. Ondanks mijn klassieke opleiding (of is het juist daardoor?) houd ik niet zo van gestapelde stenen, maar dit ging al mijn verwachtingen te boven. Hier ga je de jungle in en naast alle dieren die je ziet (neusbeertjes, apen, toekans, tropische kalkoenen), herrijzen er dan opeens grote tempels uit het overweldigende junglegroen. Je kon via hele steile trappen sommige torens beklimmen en dan zag je alleen maar groen van waaruit tempels opdoemen. Sprakeloos was ik. De tempels zijn neergezet op basis van allerlei geometrische berekeningen die weer samenhangen met zon en maan. Als je bovenop staat, kun je de gids beneden horen praten. Echt geweldig. Slechts een kwart van de tempels is ontdaan van junglegroen. Er is geen geld om meer te “ont-dekken”, waarbij het blootleggen niet eens de hoogste kostenpost is, maar vooral het onderhouden van het zachte limestone als het eenmaal aan de open lucht is blootgesteld. De gids voerde ons ook door een heel dichtbegroeid deel, dus lekker kruip-door-sluip-door. Dat is nog eens iets anders dan een wandeling in het Haagsche Bos. Van de laatste week was dit echt het hoogtepunt.
Marcel was gestoken door een eng beest en reageerde daar nogal allergisch op. Maar zuster Josan had weer een middeltje. Ze is net een reizende dokter. Wel super hoor! Na de lunch zijn we doorgereden naar Rio Dulce, een plaatsje aan de gelijknamige rivier die uitkomt in de Caribische Zee. Het hotel lag aan het meer Lago de Izabal. Heerlijk met een zwembadje. Iemand uit de groep had nog een strandbal in de tas (met Ministerie van Financiën erop), dus hebben we als uitgelaten kinderen in het badje gespeeld. Die nacht 10 uur geslapen. Zzzzzzzzzzzzzz.
|
Beoordeel dit bericht:
(nog geen beoordelingen)
|
Reacties
Er zijn geen reacties